Uitzicht

De afgelopen weken is er iets veranderd. Bij mij…
Zou door de prachtige zomer mijn accu goed opgeladen zijn door de vele zonuren?
Meer rust en nauwelijks een opgejaagd gevoel, mijn benadering van zaken is veranderd, heb het gevoel dat mensen anders naar mij kijken én het valt me op dat ik meer inzicht heb gekregen (moest ik daar 45 jaar voor worden!?).

Ik raadpleegde mijn vriendinnen. Hoe komt dit?
‘Mars, je hebt de afgelopen jaren met oogkleppen op gelopen. Focus op de kinderen en nadruk op de dingen die geregeld moesten worden. Je hebt jezelf helemaal onderaan je lijstje gezet.
Kijk wat al die inspanning heeft opgeleverd! Twee zoons zijn door jouw doorzettingsvermogen, liefde en vertrouwen op goede resultaten uitgegroeid tot krachtige en verstandige jongens.
Je bent eindelijk in rustig vaarwater beland. Je blik is verwijd en de oogkleppen zijn verdwenen.’
Ik was er even stil van.

We leven in het zevende jaar. Betekent dit een kentering in de zeven ‘slechte’ jaren? Geen idee, maar het houdt me wel bezig.
Insiders weten dat ik heel goed ben in muurtjes (om me heen) bouwen en ik had niet door dat deze muur na zoveel jaar torenhoog was geworden. Gelukkig ben ik tot het besef gekomen, dat ik van de stenen ook een trap kon maken, zodat ik over mijn muur kan kijken.
Lieve collega-metselaars, zo’n trap in de toren is handig en verrijkend. Probeer het. Als ik het kan, kan jij het ook.
Na bijna zeven jaar bouwen, is mijn eigen uitkijktoren klaar. En het uitzicht…is geweldig!

IMG_0322

 

Advertenties

Uitgeblazen kaarsjes

7 Jaar geleden luidden we voor het laatst jouw nieuwe levensjaar in. We proostten op veel geluk en een goede gezondheid. Dat laatste is niet helemaal gelukt, maar qua geluk heb je alles eruit gehaald wat er te halen viel. Alsof je wist, dat 2011 geen ‘happy end’ zou krijgen…

Er is een filmpje van Manu’s eerste verjaardag (dat ik alweer kwijt ben) waarop jij, trotse oom, ‘Lang zal ‘ie leven’ zingt.

Tijdens de zomervakantie op de Nürburgring hebben jij en Marvin genoten. Jullie stralen op de vakantiefoto’s. Onze zoon is een échte petrolhead. Op zijn Instagramaccount heeft Marvin een schare volgers met dezelfde passie.

Weet je nog, dat we met de Lapreetjes naar Rotterdam gingen voor een rondvaart met Spido én ons uitje afsloten met een etentje bij ‘Minang Kabau’? Je lacht op iedere foto. Niet gek, je voelt je altijd senang als we met zijn allen aan de dis zitten. Het was ons allerlaatste familieuitje…

Wat het gezinsleven betreft, is jouw laatste levensjaar het summum. Je hebt ondanks de hevige aanvallen meer ondernomen dan de jaren ervoor. Samen met Masja ben jij voor Flowserve naar Italië gevlogen terwijl je een paar uur daarvoor een zwaar insult had. De medicijnenlijst en een briefje voor een arts (in het Italiaans) had ik in je paspoort gestopt voor het geval dat je opnieuw last zou krijgen van epilepsie. Een jaar eerder zou je na een aanval niet naar het buitenland zijn vertrokken. Ik ben trots op je…en op Masja!

Ik heb je zoveel te vertellen, want er is zoveel gebeurd sinds jouw afwezigheid.  We moeten nog veel films kijken en af een toe een concert meepakken. Ik heb je nodig, als raadgever, als maatje, als geliefde, als vader van onze jongens…  Ik wil mijn verhalen bij jou kwijt en jij moet me terugfluiten als ik doordraaf.

We hebben de toekomst van Marvin en Nordin nog niet besproken. Je weet toch wel, dat Marvin naar het examenjaar gaat en Nordin naar groep 8? Toch?

Morgen is je geboortedag. Een dag waarop we jou gedenken en proosten op het leven. De kaarsjes op de taart zijn lang geleden voor het laatst uitgeblazen, maar wat zou het geweldig zijn als je vanuit het niets ons leven even binnenstapt en aanschuift aan de dis.

Weet dat je altijd welkom bent

Armen open, afgesproken

Weet dat je altijd welkom bent

Armen open, rode loper

Welkom, dag en nacht

Guus Meeuwis

{Nordin zong mee met dit nummer tijdens de autorit naar Edwins afscheid]

 

 

 

 

 

 

 

Onze held

Twee weken geleden werd het ons opnieuw duidelijk gemaakt. Life is what happens to you while you’re busy making other plans. ’s Ochtends vroeg, op Glady’s verjaardag ging de telefoon. Mijn moeder die ongerust klonk, omdat mijn vader in een vreemde houding in bed lag en moeilijk verstaanbaar was. Dit déjà -vugevoel zette mijn moeder op scherp. En dat was maar goed ook.
Anderhalf uur later stond ik op de spoedeisende hulp van het ziekenhuis in Bergen op Zoom. Mijn vader, degene die altijd bij anderen op ziekenbezoek in het ziekenhuis gaat, kwam na een herseninfarct op afdeling neurologie terecht. Stomverbaasd was hij toen de arts op de eerste hulp vertelde dat een herseninfarct de reden was van zijn ambulancerit.
’s Avonds attendeerde pa ons erop dat hij op dezelfde kamer lag als mijn oma. We spreken over meer dan 15 jaar geleden dat oma op afdeling neurologie lag.

Alle gesprekken die met pa of in ons bijzijn werden gevoerd, heeft hij duidelijk meegekregen. Papa’s geheugen is onaangetast en hij is vastberaden om een comeback te maken.
Dat er meer nodig is dan een ijzersterke wilskracht bleek op maandag 19 maart. Een verontrustend telefoontje vanuit het ziekenhuis heeft de hoop in wanhoop doen omslaan. Koorts, veroorzaakt door een blaasontsteking had ook nog voor bloedvergiftiging gezorgd. Daarnaast had pa ook een verhoogde hartslag en lage bloeddruk.
Wat was ik blij toen mijn werkgever mij de volgende dag de mogelijkheid gaf om ’s middags bij een fittere pa langs te gaan. Maandag was een slechte dag, maar ’s nachts leek papa’s lichaam de resetknop te hebben gevonden, zodat het herstel  kon worden hervat.

Vandaag zijn we twee weken verder. Pap heeft het ziekenhuis verruild voor het revalidatiecentrum in Breda waar hij alles op alles zet om z.s.m. tot een optimaal functioneren te komen.
Mijn sportieve, moedige en daadkrachtige vader heeft al wat meer kracht aan de linkerzijde van zijn lichaam. De maagsonde is definitief verwijderd, zodat de logopedist het slikprobleem goed kan aanpakken. Water is nog te dun om te drinken, maar verdikte drank en pap zijn een stap in de juiste richting.

Weet je wat mijn vader in dit verhaal de échte held maakt? De afgelopen twee weken heb ik hem niet één keer horen klagen over hetgeen dat is gebeurd. Dragen zonder klagen …
Blik vooruit en conditie opbouwen op pure wilskracht. Dat is mijn vader!

Zet hem op, papa. Je kunt het. Jij bent onze held!

xxx

 

Snotverderrie

Ineens stond hij er. Een ongenode gast, die maar niet wil vertrekken.
De griep heeft op het moment, toen we het niet meer verwachtten onze deur ingetrapt voor een persoonlijk bezoek. Had echt niet gehoeven!
Marvin was de ‘last man standing’ als het om de griep gaat.
‘Mag ik Panadol? Dan houd ik het wel vol op school.’, gaat hem niet worden de komende dagen.
De oorpijn is toegenomen net als de kriebelhoest en spierpijn. Intussen is Marvin ook nog zijn stem kwijt. Toch maar thuisblijven.

Het plan was om wat vaker te bloggen. Zit er toch weer een maand tussen…
De carnavalsvakantie vloog om (een week is niets) en ik ben 3 keer aan een blog begonnen, maar ik heb alle tekst verwijderd, omdat het hele verhaal niet meer klopte.

Vorige keer schreef ik over Nordins werkstuk, dat moest worden ingeleverd. De daarbij aansluitende spreekbeurt heeft hij afgelopen week met een grieperig hoofd gehouden.
‘Nordin, weet je zeker dat je naar school gaat?’
‘Ja, want ik heb alles voorbereid. Als ik nu mijn spreekbeurt houd, ben ik er vanaf!’
Vanuit school is Nordin meteen naar bed gegaan. Als Nordin uit zichzelf zijn bed opzoekt, is hij echt ziek. Doorzettingsvermogen hebben ze wel, mijn jongens. 🙂

Oké, komt nu het volgende. Marvin moet volgende maand voor 3 weken op stage. Enkele weken geleden heeft hij vanuit school allerlei mailtjes naar bedrijven gestuurd, zonder resultaat. Docenten hebben een lijst met bedrijven en instanties die in het verleden stageplekken aanboden. Zij willen de leerlingen begeleiden die tot op heden nog geen stageadres hebben gevonden. Alleen is hier nog niets concreets uit voortgevloeid.
Nu heb ik een balletje opgegooid via Facebook. Zoals verwacht, zijn er n.a.v. deze oproep een hoop reacties gekomen. Sommigen zullen denken dat ik het goed heb aangepakt, maar een knagend stemmetje in mijn hoofd zegt, dat ik me hier niet mee had moeten bemoeien. Begrijp je wat ik bedoel? De overbezorgde moeder komt naar boven (Help! Over 4 weken moet Marvin op stage, maar hij heeft nog niets gevonden.). Tot overmaat van ramp is er naast het knagende stemmetje ook nog de klagende en enigszins sneue variant.
‘Edwin, help ons, alsjeblieft! Weet jij hoe Marvin dit het beste kan aanpakken? Jij zit dicht bij het vuur, dus jij weet vast wel iets.’
Echt, hè! Ik word niet goed van mezelf. Het huilen staat me nader dan het lachen. Mijn griepje is overgenomen door een fikse verkoudheid. Helder denken en praktisch (in dit geval pedagogisch verantwoord) aanpakken, ligt buiten mijn bereik. Snotverderrie!

‘Adem rustig in via de neus en uit via de mond… Ook dit komt weer goed. Al is het niet vandaag.’, zeg ik tegen mezelf met nasale stem.
Zucht… Zou je me alsjeblieft de doos met tissues willen aangeven?

 

Een puzzel

Zojuist heb ik het schrift erbij gepakt waarin ik printjes van mijn eerste blogs (op Hyves geschreven) heb geplakt. Op 8 oktober 2011 ben ik begonnen met schrijven op internet. Dat was één dag na Edwins overlijden. Het had iets weg van een workshop met doel: ‘Een overlijden overleven’ Vlak na de uitvaart ben ik gestopt met bloggen.
Het moet zeker 4 jaar geleden zijn, dat ik mijn woorden voor het laatst heb teruggelezen. Ben opnieuw diep geraakt door mijn eigen verhaal, dat surrealistisch overkomt. In de meest zwarte periode van mijn leven heb ik een dagboek bijgehouden. Geen warrige woorden van een nieuwbakken weduwe (vind het nog altijd een rotwoord!), maar krachtige taal, al zeg ik het zelf. Met mijn blogs steunde ik lezers die onlangs een naaste waren verloren.

Met Edwins overlijden verloor ik puzzelstukjes (van ons viertallig gezin). Het plaatje klopte niet meer. We moesten een nieuwe puzzel leggen…
Ken je die puzzelblokjes nog van vroeger? Iedere zijde van het blokje was een onderdeel van een andere puzzel. Ik denk dat we het leven het beste kunnen vergelijken met deze ouderwetse puzzels. Als het plaatje niet meer klopt (of als je het niet meer interessant vindt), moet je een andere puzzel maken door het blokje te draaien.

Nordin heeft lang het gevoel gehad, dat hij bleef hangen. Geen vooruitgang op school, slechte prestaties op het voetbalveld en te veel ellendige gebeurtenissen om hem heen waar hij geen vat op had. Dat van de school- en voetbalprestaties was Nordins gevoel en niet hetgeen wat wij als ‘omstander’ meekregen. Er waren wat meer schommelingen dan normaal, maar een misère zou ik het niet willen noemen.
Langzaamaan komt er verandering in. Hij heeft weer plezier op het voetbalveld en werkt hard op en voor school.
Toen we vorig weekend bezig waren met het afronden van het werkstuk over Parijs hebben we gelachen om Napoleons vervormde afbeelding (nog kleiner dan hij werkelijk is én corpulent!). We waren boos op elkaar, omdat ik de hoofdstukken te kort vond en Nordin niet.
‘Nee, Nordin. De geschiedenis van Parijs stopt niet met de komst van (daar is hij weer!) Napoleon!’
Vervolgens was er irritatie, omdat de paginanummers niet klopten tijdens het printen en we eindigden met blijdschap toen heel de rataplan in de snelhechter werd verzameld.
De juf mag best een half punt bij de eindscore optellen vanwege het Franse temperament waarmee het werkstuk over Parijs tot stand is gekomen!

Marvin ‘last’ alle open dagen aan elkaar. Waar hij de vervolgopleiding wil gaan volgen, laat hij nog in het midden. Hij heeft nog een schooljaar de tijd om een school…en werkgever te vinden.
Prima, jongen! Puzzel jij maar rustig verder. Weet je, dat hij in maart een kijkje gaat nemen bij de bedrijfsopleiding van Flowserve? Bizar toch, Olaf?! Weet je nog dat je de jongens een rondleiding hebt gegeven?

Het lijkt erop, dat ik mijn draai en drive heb teruggevonden. Mijn writers block staat op de boekenplank en de keuken is opnieuw mijn domein. Van het laatste profiteren mijn familieleden. Zij (en ik stiekem ook) hopen, dat mijn kook- en bakkunsten geen opleving zijn, maar een blijvertje.

Met zijn drieën hebben we een hoop puzzelstukjes en ideeën. We zullen stukjes kwijtraken, maar we zullen ook nieuwe en andere (terug)vinden waardoor het nooit saai wordt.
Of je nu wilt of niet. Er is geen keus. Het levensmotto is; blijven puzzelen tot je erbij neervalt! 😉

 

Indrukwekkende toekomstplannen

Spannende tijden in huize Van den Oever. Oriëntatie op de scholenmarkt voor de grote stap in 2019. Bij nader inzien, denk ik dat het vooral voor mij een grote stap is.
Gezelligheid ten top zodra je een schoolgebouw tijdens een open dag bezoekt. Om nieuwe leerlingen aan te trekken, wordt alles uit de kast getrokken. Een welkomstcomité van leerlingen wacht je op, je mag zeefdrukken, de schoolband verzorgt muziek en er komen zelfs appelflappen aan te pas.
Nordin heeft nog geen idee welke stroming hij aankan, maar Marvin weet wel welke richting hij op wil. ‘Mam, ik vind lassen leuk. Ik wil verder in de metaal.’ It runs in the family! Edwin heeft jaren als pijpfitter gewerkt bij GTI en vervolgens als medewerker technische ondersteuning bij Flowserve, mijn schoonvader en zwager hebben ook een technische achtergrond én mijn vader was lasser van beroep.

Zie hier nogmaals de bevestiging. Na 3 jaar Da Vinci College is mijn oudste zoon opgebloeid tot een zelfverzekerde jongeman, die weet wat hij wil. Ed, ik heb het over onze zoon. Marvinnetje, die als klein jongetje het liefst zo dicht mogelijk bij je bleef. Bang voor de grote wereld. Dezelfde grote wereld… die hij nu als vijftienjarige wil verkennen. Zo hoort het, hè?

Dinsdagavond was ik samen met Marvin en Marjo naar een infoavond. Om de meest passende mbo-opleiding te vinden, kunnen de meeste vmbo-leerlingen (en sommige ouders) wel een zetje gebruiken. Deze informatieavond bestond uit 3 blokken à 40 minuten. Blok 1 verliep vlekkeloos. Blok 2 was voor sommigen al onhaalbaar vanwege een korte spanningsboog. Hiermee doel ik niet op de leerlingen, maar op ouders. Bij blok 3 leek het helemaal omgekeerde wereld…
‘Mag het raam open? Het ruikt hier zo muf. Een beetje frisse lucht graag!’
‘Mag het raam dicht? Nu krijg ik het koud.’
Petje af voor de leerlingen, want zij hebben zich voorbeeldig gedragen!

De open dagen en informatieavond houden mij meer bezig dan ik verwachtte. Dinsdagnacht schrok ik wakker uit een droom. Ik zat nog op school (weet niet wat het is, maar schoolgerelateerde dromen ervaar ik als een nachtmerrie) en ik moest een vervolgopleiding kiezen. Door de bomen zag ik het bos niet meer. Zoveel opleidingen… De keuze lag alleen bij mij. Er was geen begeleiding. Waarschijnlijk heeft het laatste voor de meeste stress gezorgd. Wat een horror! Daarna kon ik niet meer slapen.
Toen ik de volgende dag mijn droom aan Nordin vertelde, vond hij het niet vreemd. Wel was hij benieuwd welke keuze ik uiteindelijk had gemaakt.
‘En? Naar welke school ben je gegaan?’

Als ik nu terugdenk aan mijn droom, mag ik eigenlijk niet zeuren. Zoveel opleidingen waaruit ik kon kiezen. Dat betekent (in mijn droom) dat het goed zit qua capaciteit. Best indrukwekkend! 😉
Zometeen mezelf inschrijven bij de woningstichting voor later als ik een gelijkvloerse woning of een aanleunwoninkje nodig heb.
Kortom, terug naar de realiteit waar minder indrukwekkende toekomstplannen om uitwerking vragen!

 

Tijd om te verkassen!

zonnelichtje wk 3 2018

Vorig weekend is leuk afgesloten. Een beetje nerveus, maar vooral enthousiast, stonden Marvin, Justin en Zoë te wachten om de piste te betreden voor een proefles snowboarden. Een goede voorbereiding is het halve werk. Een beetje feeling met een snowboard is erg handig als je naar wintersportgebied op vakantie gaat.
Het drietal heeft zich prima vermaakt in de sneeuw en kijkt uit naar de vakantie. Sneeuw is beter dan carnaval. Veel beter!
Hoe leuk is het als je met een vriend mee mag op vakantie. Een mooie ervaring, die wie weet een nieuwe hobby oplevert. Voor mij is het een beetje loslaten, maar dan wel op een aangename manier, want zoonlief is in goede handen. Ik heb Marvin zien genieten in de sneeuw. Snowboarden is voor herhaling vatbaar!

Nordin en mijn vader groeien meer en meer naar elkaar. Het zijn goede gesprekspartners. De twee lotgenoten hebben veel steun aan elkaar, omdat ze ook op spiritueel vlak herkenning vinden. Nu pas, op latere leeftijd, lijkt mijn vader te helen van de diepe wonden die het ziekbed en overlijden van mijn opa heeft achtergelaten. De nare dromen lijken af te nemen. Pap, we hadden zo graag gezien dat deze rust en heling jaren eerder waren gekomen.
In het verleden heeft de huisarts mijn vader naar het “riagg” gestuurd om hem te helpen bij het verwerken van deze traumatische gebeurtenissen. Aangezien er bijna iedere afspraak een andere arts of medewerker verscheen én mijn vaders verhaal niet werd gedocumenteerd kon papa steeds opnieuw alle ellende oprakelen. Wij, zijn gezin, zagen hem alleen maar ongelukkiger worden. Na 20 bezoeken is pa afgehaakt, omdat hij niet serieus werd genomen voor zijn gevoel. Begrijpelijk…

Edwins portret (door Olaf gemaakt) heeft jaren in onze bijkeuken gehangen, maar sinds vandaag heeft hij een nieuw plekje gekregen. Het was Nordins verzoek, maar Edwin zelf heeft de doorslag gegeven. Ik hoor je al denken: Mens, praat geen onzin!
Edwin mocht proefhangen in de woonkamer en blijkbaar beviel het hem goed om een beetje onder de mensen te zijn. Er moest nog wel een extra haakje aan de muur komen, waardoor Ed voorlopig terug moest naar zijn oude stek. Hoe ik ook probeerde, het portretje wilde niet stabiel aan het spijkertje blijven hangen. Vreemd, want het schilderijtje heeft jaren zonder gewiebel op dezelfde plaats gehangen. Tegen Nordin zei ik: “ Papa, vindt het gezelliger in de woonkamer. Hij is het met jou eens.”
Min of meer hing Ed stabiel…in de bijkeuken, totdat hij na een paar minuten besloot om van de muur te vallen. Of is het springen? 😉 Lachend kwam Nordin mij tegemoet gelopen. “Mam, papa wil hier écht niet meer hangen!”
Edwins portret hangt naast Marvins kunstwerk bij de eethoek en wij zijn er allemaal blij mee.
Dus, vanaf nu zitten we weer met zijn vieren aan tafel, want zelfs na zijn dood is Ed in the mood for food!