Hardleers

Blijven leren en ontwikkelen is belangrijk en het schijnt ook nog leuk te zijn.
Met deze wijze en motiverende woorden heb ik me op een cursus gestort…en hoe!

Na ruim 18 jaar praktijkervaring in twee verschillende tandartspraktijken vond ik het hoog tijd om opnieuw met mijn neus in de studieboeken te duiken. Dat ´blijven leren´, heb ik erg letterlijk genomen aangezien ik in de wachtkamer bij de osteopaat, tijdens Nordins voetbaltraining en zelfs in de snackbar met een studieboek zat.
´Ontwikkelen´, ook al zoiets. Ik voel me opnieuw een scholier op de middelbare school, die bang is om ondermaats te presteren. Heb slapeloze nachten, omdat ik denk dat de leerstof niet beklijft. Als ik over school droom, heb ik altijd de verkeerde boeken bij me of niet geleerd voor een toets. Brrrr… Dus heb ik me eigenlijk wel ontwikkeld?
‘Leuk’. Eerlijk gezegd heb ik school nooit leuk gevonden, maar dat ga ik natuurlijk niet tegen mijn kinderen zeggen!
De spiegel, die me wordt voorgehouden, is behoorlijk confronterend. Nordin is behoorlijk streberig en legt de lat graag (te) hoog. Het is mij overduidelijk van wie hij het heeft. Bij mij is het zelfs zo erg dat ik een opdracht opnieuw heb gemaakt, omdat ik mijn beoordeling te laag vond.
Nordin vol verbazing: ’Mam, heb jij je werkstuk helemaal opnieuw gemaakt? O, yo!’ Kortom, zelfs hij zou zijn opdracht gelaten hebben voor wat het is. Edwin zou me vierkant hebben uitgelachen, want goed is goed en dat geldt ook voor een voldoende! Geen haar op zijn hoofd die eraan zou denken om een dergelijke opgave te vernieuwen.

Hier in huis hebben we elkaar erdoorheen gesleept. Nordin was erg gefocust op zijn cito-toetsen en Marvin heeft alle herkansingen, die hij mocht doen aangepakt om op safe te spelen tijdens zijn examens. In de periode dat de schoolexamens begonnen, startte ik met de opleiding ‘preventie’ en vorig weekend had ik theorie examen. Gekkenhuis! O wee, als ik ging klagen over mijn studiemateriaal. ‘Jij wilde toch weer studeren!’

Eind goed, al goed. We hebben het allemaal gered. Tijd voor een nieuw hoofdstuk vol leerstof, maar eerst genieten van een welverdiende vakantie.

Voor de duidelijkheid, de eerste 5 jaar geen nieuwe cursus voor mij. Ik weet genoeg! 😉

 

Advertenties

Tony

Soms duurt het wat langer voordat het kwartje valt. In mijn geval heeft het 7 jaar en 5 maanden geduurd.
Aanleiding; een serie op Netflix over een zwartgallige weduwnaar, Tony, die het leven niet meer de moeite vindt na het overlijden van zijn vrouw. Trieste bedoeling zou je denken, maar het is een tragikomedie waarbij tijdens het kijken soms de tranen van het lachen over mijn wangen stroomden.

Tony heeft lak aan het leven. Hij doet en zegt waar hij zin in heeft. Als je een rotopmerking krijgt, heb je hem dik verdiend!
Na het zien van de eerste twee afleveringen ging ik nadenken over mijn eigen houding na Edwins overlijden.

Een dikke zeven jaar geleden heeft Zoom- en Zegestede (uitvaartbranche) het mij behoorlijk moeilijk gemaakt. Op dat moment kwam de Tony in mij naar boven.
We hebben groene sneeuw gezien, voordat de aqua blauwe glasplaat met Marvins getekende golven een plek kreeg als afdekplaat in Eds nis.
‘Mevrouw, zou u niet ‘gewoon’ een natuurstenen afdekplaat met tekst plaatsen? Een glasplaat moet door de commissie worden goedgekeurd. Het past niet in het geheel op Zegestede.’
Mijn antwoord: ‘Weet u wat niet in het geheel past? Een 41-jarige man, vader van twee kleine kinderen, in een nis!’
Bovengenoemde commissie heeft het er zo lang over gedaan, dat ik bij het zoveelste (en nutteloze) telefoongesprek heb gevraagd of ik eerst moest doodgaan voordat er actie in de tent kwam.
Opstandig als ik ben, was ik een stukje gaan schrijven over de wantoestanden in de uitvaartbranche als het gaat om nabestaanden. Mijn tekst wilde ik mailen naar het regionale dagblad.
Toen er eindelijk een deadline (hoe ironisch!) was, bleek het beloofde overleg met de directie nog steeds niet te hebben plaatsgevonden. ‘Prima, gaat u maar overleggen met de directie. Ga ik nu mijn artikel over de wantoestanden bij jullie, mailen naar het regionale dagblad.’ Na deze woorden heb ik het telefoongesprek afgebroken. Amper 10 minuten later kreeg ik goedkeuring voor de glasplaat. Excuses…nee, dat was blijkbaar niet nodig.

In de laatste aflevering van ‘After life’ zegt Tony tegen zijn psychiater dat hij te veel rotopmerkingen heeft rondgestrooid. Ook aan mensen die geen misselijke kwal zijn.
Deze serie had ik nodig om te kunnen beseffen wat mijn omgeving bedoelde met de opmerkingen: ‘Mars, je bent verhard. Je mag wat liever zijn. Je bent te streng voor jezelf.’
Ik heb nooit begrepen wat men bedoelde. Hoezo verhard? Hoezo niet lief genoeg? Ik…streng voor mezelf? Ik ben gewoon ik. Bijna zeven en een half jaar later kom ik erachter, dat ik met tijden écht niet te harden was met mijn houding en sarcastische opmerkingen. Sorry, als jij onterecht slachtoffer was! Ik weet nu waarop ik moet letten. 😉
Mocht het zo zijn dat je in de (nabije) toekomst een sneer van mij krijgt…dan heb je hem dik verdiend!

 

Pubertijd

“Hoe was jij als puber?” Deze vraag werd mij laatst gesteld. Het zette mij aan het denken. Naar buiten toe was ik in de brugklas op mijn ergst. Ik hoor het mijn moeder nog zeggen: “Ik herkende je niet meer als mijn kind!” Op de lagere school was ik vrij rustig, kon ik met iedereen overweg, was ik volop bezig met turnen en dansen. Mars, dansend door het leven!

Maar was dat ook zo? Na wat graafwerk in mijn geheugen, blijkt dat ik me behoorlijk vaak down heb gevoeld. Er ging ook heel wat ‘grote mensenproblematiek’ in mijn hoofd om. Dansen, sporten en mijn vriendinnetjes waren hulpmiddelen als overlevingstactiek. Toen al. Het besef dringt nu pas tot me door, dat dit mechanisme niet door het wegvallen van Edwin is ingeschakeld. Heb mijn overlevingsdrang bij mijn geboorte meegekregen en dat is maar goed ook!

In de brugklas was  er niets te vinden van ‘het zonnetje in huis’. Stemmingswisselingen zoals het Nederlandse klimaat en een ongekende woede. Jarenlang opkroppen van frustraties kwam als één grote explosie (of spreken we hier van een implosie?) in de brugklas naar buiten. Sodeju, mijn omgeving heeft groene sneeuw gezien, maar ik nog het meest. Alleen mijn slachtoffers, enkele klasgenoten en een handjevol docenten geloven mij als ik zeg, dat ik vaak heb gevochten. De foto’s van toen spreken boekdelen. Overal sta ik met een chagrijnige snuit op de foto!

Anno 2019 leef ik met twee pubers in huis. Ook mijn twee bloedjes van kinderen worstelen met dezelfde demonen. Marvin heeft net als ik zijn piek in de brugklas gehad. Achteraf gezien had ik hem op mentaal gebied beter willen begeleiden. Er speelde veel meer mee dan slechts puberteit…

Ik sta op scherp, want Nordin is twaalf jaar en hij gaat komend schooljaar naar het voortgezet onderwijs. Door na te gaan hoe ik zelf de puberteit ben doorgekomen, kan ik me beter inleven. Hopelijk kan ik Nordin de juiste steun bieden en eventuele externe ondersteuning inschakelen als het nodig is.

Als ouder de puberteit doorstaan is een hele klus, maar voor je kind kan het als een innerlijke tornado voelen. Tussen de hoosbuien door zal ik proberen het zonnetje in huis te zijn. Is ook écht nodig. Wie weet krijgen we een strijd tussen puber- en overgangshormonen! Ach, wat maakt het uit. We hebben ergere stormen doorstaan. Zie ons shinen in de pubertijd! 😉

Uitzicht

De afgelopen weken is er iets veranderd. Bij mij…
Zou door de prachtige zomer mijn accu goed opgeladen zijn door de vele zonuren?
Meer rust en nauwelijks een opgejaagd gevoel, mijn benadering van zaken is veranderd, heb het gevoel dat mensen anders naar mij kijken én het valt me op dat ik meer inzicht heb gekregen (moest ik daar 45 jaar voor worden!?).

Ik raadpleegde mijn vriendinnen. Hoe komt dit?
‘Mars, je hebt de afgelopen jaren met oogkleppen op gelopen. Focus op de kinderen en nadruk op de dingen die geregeld moesten worden. Je hebt jezelf helemaal onderaan je lijstje gezet.
Kijk wat al die inspanning heeft opgeleverd! Twee zoons zijn door jouw doorzettingsvermogen, liefde en vertrouwen op goede resultaten uitgegroeid tot krachtige en verstandige jongens.
Je bent eindelijk in rustig vaarwater beland. Je blik is verwijd en de oogkleppen zijn verdwenen.’
Ik was er even stil van.

We leven in het zevende jaar. Betekent dit een kentering in de zeven ‘slechte’ jaren? Geen idee, maar het houdt me wel bezig.
Insiders weten dat ik heel goed ben in muurtjes (om me heen) bouwen en ik had niet door dat deze muur na zoveel jaar torenhoog was geworden. Gelukkig ben ik tot het besef gekomen, dat ik van de stenen ook een trap kon maken, zodat ik over mijn muur kan kijken.
Lieve collega-metselaars, zo’n trap in de toren is handig en verrijkend. Probeer het. Als ik het kan, kan jij het ook.
Na bijna zeven jaar bouwen, is mijn eigen uitkijktoren klaar. En het uitzicht…is geweldig!

IMG_0322

 

Uitgeblazen kaarsjes

7 Jaar geleden luidden we voor het laatst jouw nieuwe levensjaar in. We proostten op veel geluk en een goede gezondheid. Dat laatste is niet helemaal gelukt, maar qua geluk heb je alles eruit gehaald wat er te halen viel. Alsof je wist, dat 2011 geen ‘happy end’ zou krijgen…

Er is een filmpje van Manu’s eerste verjaardag (dat ik alweer kwijt ben) waarop jij, trotse oom, ‘Lang zal ‘ie leven’ zingt.

Tijdens de zomervakantie op de Nürburgring hebben jij en Marvin genoten. Jullie stralen op de vakantiefoto’s. Onze zoon is een échte petrolhead. Op zijn Instagramaccount heeft Marvin een schare volgers met dezelfde passie.

Weet je nog, dat we met de Lapreetjes naar Rotterdam gingen voor een rondvaart met Spido én ons uitje afsloten met een etentje bij ‘Minang Kabau’? Je lacht op iedere foto. Niet gek, je voelt je altijd senang als we met zijn allen aan de dis zitten. Het was ons allerlaatste familieuitje…

Wat het gezinsleven betreft, is jouw laatste levensjaar het summum. Je hebt ondanks de hevige aanvallen meer ondernomen dan de jaren ervoor. Samen met Masja ben jij voor Flowserve naar Italië gevlogen terwijl je een paar uur daarvoor een zwaar insult had. De medicijnenlijst en een briefje voor een arts (in het Italiaans) had ik in je paspoort gestopt voor het geval dat je opnieuw last zou krijgen van epilepsie. Een jaar eerder zou je na een aanval niet naar het buitenland zijn vertrokken. Ik ben trots op je…en op Masja!

Ik heb je zoveel te vertellen, want er is zoveel gebeurd sinds jouw afwezigheid.  We moeten nog veel films kijken en af een toe een concert meepakken. Ik heb je nodig, als raadgever, als maatje, als geliefde, als vader van onze jongens…  Ik wil mijn verhalen bij jou kwijt en jij moet me terugfluiten als ik doordraaf.

We hebben de toekomst van Marvin en Nordin nog niet besproken. Je weet toch wel, dat Marvin naar het examenjaar gaat en Nordin naar groep 8? Toch?

Morgen is je geboortedag. Een dag waarop we jou gedenken en proosten op het leven. De kaarsjes op de taart zijn lang geleden voor het laatst uitgeblazen, maar wat zou het geweldig zijn als je vanuit het niets ons leven even binnenstapt en aanschuift aan de dis.

Weet dat je altijd welkom bent

Armen open, afgesproken

Weet dat je altijd welkom bent

Armen open, rode loper

Welkom, dag en nacht

Guus Meeuwis

{Nordin zong mee met dit nummer tijdens de autorit naar Edwins afscheid]

 

 

 

 

 

 

 

Onze held

Twee weken geleden werd het ons opnieuw duidelijk gemaakt. Life is what happens to you while you’re busy making other plans. ’s Ochtends vroeg, op Glady’s verjaardag ging de telefoon. Mijn moeder die ongerust klonk, omdat mijn vader in een vreemde houding in bed lag en moeilijk verstaanbaar was. Dit déjà -vugevoel zette mijn moeder op scherp. En dat was maar goed ook.
Anderhalf uur later stond ik op de spoedeisende hulp van het ziekenhuis in Bergen op Zoom. Mijn vader, degene die altijd bij anderen op ziekenbezoek in het ziekenhuis gaat, kwam na een herseninfarct op afdeling neurologie terecht. Stomverbaasd was hij toen de arts op de eerste hulp vertelde dat een herseninfarct de reden was van zijn ambulancerit.
’s Avonds attendeerde pa ons erop dat hij op dezelfde kamer lag als mijn oma. We spreken over meer dan 15 jaar geleden dat oma op afdeling neurologie lag.

Alle gesprekken die met pa of in ons bijzijn werden gevoerd, heeft hij duidelijk meegekregen. Papa’s geheugen is onaangetast en hij is vastberaden om een comeback te maken.
Dat er meer nodig is dan een ijzersterke wilskracht bleek op maandag 19 maart. Een verontrustend telefoontje vanuit het ziekenhuis heeft de hoop in wanhoop doen omslaan. Koorts, veroorzaakt door een blaasontsteking had ook nog voor bloedvergiftiging gezorgd. Daarnaast had pa ook een verhoogde hartslag en lage bloeddruk.
Wat was ik blij toen mijn werkgever mij de volgende dag de mogelijkheid gaf om ’s middags bij een fittere pa langs te gaan. Maandag was een slechte dag, maar ’s nachts leek papa’s lichaam de resetknop te hebben gevonden, zodat het herstel  kon worden hervat.

Vandaag zijn we twee weken verder. Pap heeft het ziekenhuis verruild voor het revalidatiecentrum in Breda waar hij alles op alles zet om z.s.m. tot een optimaal functioneren te komen.
Mijn sportieve, moedige en daadkrachtige vader heeft al wat meer kracht aan de linkerzijde van zijn lichaam. De maagsonde is definitief verwijderd, zodat de logopedist het slikprobleem goed kan aanpakken. Water is nog te dun om te drinken, maar verdikte drank en pap zijn een stap in de juiste richting.

Weet je wat mijn vader in dit verhaal de échte held maakt? De afgelopen twee weken heb ik hem niet één keer horen klagen over hetgeen dat is gebeurd. Dragen zonder klagen …
Blik vooruit en conditie opbouwen op pure wilskracht. Dat is mijn vader!

Zet hem op, papa. Je kunt het. Jij bent onze held!

xxx

 

Snotverderrie

Ineens stond hij er. Een ongenode gast, die maar niet wil vertrekken.
De griep heeft op het moment, toen we het niet meer verwachtten onze deur ingetrapt voor een persoonlijk bezoek. Had echt niet gehoeven!
Marvin was de ‘last man standing’ als het om de griep gaat.
‘Mag ik Panadol? Dan houd ik het wel vol op school.’, gaat hem niet worden de komende dagen.
De oorpijn is toegenomen net als de kriebelhoest en spierpijn. Intussen is Marvin ook nog zijn stem kwijt. Toch maar thuisblijven.

Het plan was om wat vaker te bloggen. Zit er toch weer een maand tussen…
De carnavalsvakantie vloog om (een week is niets) en ik ben 3 keer aan een blog begonnen, maar ik heb alle tekst verwijderd, omdat het hele verhaal niet meer klopte.

Vorige keer schreef ik over Nordins werkstuk, dat moest worden ingeleverd. De daarbij aansluitende spreekbeurt heeft hij afgelopen week met een grieperig hoofd gehouden.
‘Nordin, weet je zeker dat je naar school gaat?’
‘Ja, want ik heb alles voorbereid. Als ik nu mijn spreekbeurt houd, ben ik er vanaf!’
Vanuit school is Nordin meteen naar bed gegaan. Als Nordin uit zichzelf zijn bed opzoekt, is hij echt ziek. Doorzettingsvermogen hebben ze wel, mijn jongens. 🙂

Oké, komt nu het volgende. Marvin moet volgende maand voor 3 weken op stage. Enkele weken geleden heeft hij vanuit school allerlei mailtjes naar bedrijven gestuurd, zonder resultaat. Docenten hebben een lijst met bedrijven en instanties die in het verleden stageplekken aanboden. Zij willen de leerlingen begeleiden die tot op heden nog geen stageadres hebben gevonden. Alleen is hier nog niets concreets uit voortgevloeid.
Nu heb ik een balletje opgegooid via Facebook. Zoals verwacht, zijn er n.a.v. deze oproep een hoop reacties gekomen. Sommigen zullen denken dat ik het goed heb aangepakt, maar een knagend stemmetje in mijn hoofd zegt, dat ik me hier niet mee had moeten bemoeien. Begrijp je wat ik bedoel? De overbezorgde moeder komt naar boven (Help! Over 4 weken moet Marvin op stage, maar hij heeft nog niets gevonden.). Tot overmaat van ramp is er naast het knagende stemmetje ook nog de klagende en enigszins sneue variant.
‘Edwin, help ons, alsjeblieft! Weet jij hoe Marvin dit het beste kan aanpakken? Jij zit dicht bij het vuur, dus jij weet vast wel iets.’
Echt, hè! Ik word niet goed van mezelf. Het huilen staat me nader dan het lachen. Mijn griepje is overgenomen door een fikse verkoudheid. Helder denken en praktisch (in dit geval pedagogisch verantwoord) aanpakken, ligt buiten mijn bereik. Snotverderrie!

‘Adem rustig in via de neus en uit via de mond… Ook dit komt weer goed. Al is het niet vandaag.’, zeg ik tegen mezelf met nasale stem.
Zucht… Zou je me alsjeblieft de doos met tissues willen aangeven?